Verhalen uit het muzikantenleven
Welkom in de wereld van muzikantenleven.nl, waar we de verhalen delen die de passie en toewijding van muzikanten belichten. Hier vind je persoonlijke ervaringen en inzichten die je meenemen achter de schermen van het leven als muzikant. Laat je inspireren en krijg een dieper begrip voor de drijfveren en uitdagingen van deze gepassioneerde mensen.
“Ik ben nog steeds als een kind zo eager om beter te worden.”
Radboud ken ik al lang. Hij viel regelmatig in bij De Helden van 06-11, waar ik toen de vaste zangeres was. Onze paden bleven elkaar kruisen en er ontstond ook een hechte vriendschap tussen mij en zijn toenmalige vriendin en door de jaren heen is dat zo gebleven. Radboud is een geweldige gitarist die door de jaren heen steeds meer zijn muzikale hart is gaan volgen.
“Mijn vader was pianostemmer, mijn moeder speelde orgel en mijn zus zong veel. Ik voelde een sterkte aantrekking tot muziek, maar was nog wel zoekende,” vertelt hij. “Als klein jongetje had ik pianoles, later volgde ik lessen in hobo. Omdat er thuis veel muziek was, was ik mij bewust van muziek als product en wat muziek kon creëren.”
Radboud luistert in die tijd veel naar ‘steviger’ muziek. “Ik vond Queen, U2 en de Dire Straits te gek. Maar er gebeurde écht iets met me toen ik rond mijn 16e de muziek van AC/DC en Iron Maiden ontdekte. Vanaf dat moment wist ik dat ik beroepsgitarist wilde worden.”
Een doel
Hij begint meteen met les op de elektrische gitaar, start een band met vriend Martijn en schrijft ook eigen liedjes. “Dat was vooral instrumentale metal. Mijn gitaarleraar liet me ook kennismaken met andere stijlen.” Radboud zit op de vrije school en voert daar weinig uit, maar om op het conservatorium te komen, moet hij wel een havodiploma halen. “Nu had ik een doel. Het duurde even voordat ik dat diploma ook had, maar dat gaf me tegelijkertijd de kans om extra te studeren om op het conservatorium toegelaten te worden.”
Optreden
Na zijn toelating volgt hij de richting jazz op het conservatorium in Groningen. “Dat was wennen. Voorheen was ik vaak één van de beste gitaristen, maar op school werd ik me erg bewust van alles wat ik nog niet zo heel goed kon. Je wordt omringd door getalenteerde muzikanten.” Elke week treedt hij met Martijn onder de naam ‘Een dozijn snaren’ op in jazzcafé de Spieghel (Groningen). “Dat heeft echt bijgedragen aan mijn muzikale vorming. Ik ging steeds meer meedoen met coverbandjes en dat vond ik oprecht leuk. Je ziet dat mensen blij worden van muziek en niet geheel onbelangrijk: de meisjes vonden het ook leuk,” lacht hij.
Oostenrijk en het Westen
Later vertrekt hij met bassist Maurice Schotman naar Oostenrijk om daar te spelen en te wonen. Ze treden veel op. Na een jaar besluit Radboud om terug te gaan. “Ik ben bewust in het Westen gaan wonen, omdat ik het gevoel had dat daar meer muzikale mogelijkheden voor me zouden zijn. Ik heb veel opgetreden met coverbands. En hoe leuk ik het ook vond, ik merkte wel dat het mijn artistieke creativiteit een beetje doodsloeg.”
Radboud speelt dan in partyband The Recipe met Karlijn de Vries. “Zij vertelde mij dat Instagram wel leuk was, dus ik maakte een account aan. In het begin plaatste ik wat random dingen, maar daar kreeg ik weinig reactie op. Toen maakte ik filmpjes dat ik gitaar zat te spelen en dan steeds vaker dingen die ik zelf leuk vond. Daar kreeg ik al snel reacties en nieuwe volgers door. Ik voegde drumpartijen aan mijn muziekfilmpjes toe en door die filmpjes ging het ineens enorm lopen. Er kwamen veel volgers bij. Soms kreeg ik wel 100 privéberichten op een dag. Dat varieerde van mensen die door mij geïnspireerd raakten tot aan huwelijksaanzoeken. Maar het allertofste was dat ik las dat ik een eigen geluid, een eigen stijl had. Ik kreeg zelfs beroemde volgers, zoals Brad Paisley, Pete Townshend en Tim Pierce. Ook kreeg ik producten toegestuurd van grote merken. Dat is natuurlijk ontzettend gaaf.”
Algoritme
Hij merkt dat Instagram aan het veranderen is. “Je moet steeds extremere dingen doen om op te vallen. En het laatste wat ik wil is slaaf worden van het algoritme. Het gaat mij er juist om dat ik doe wat voor mij goed voelt.” Toch heeft Instagram tot mooie dingen voor Radboud geleid. “Ik heb mijn eigen muziek uitgebracht en treed met mijn eigen werk op met een aantal fijne muzikanten. Instagram zelf is helaas vooral een geldmachine geworden.”
Muziek is helend
Muziek is een belangrijk onderdeel in Radbouds leven. “Het gebeurt maar zelden dat ik een dag geen gitaar speel. Als ik op vakantie ga, gaat mijn gitaar mee. Ik kan nog steeds als een kind zo eager zijn om beter te worden. Als ik weer een nieuwe artiest ontdekt heb, vind ik het geweldig om met die muziek mee te spelen en te ontdekken wat ik daar weer van kan leren. Gitaarspelen heeft voor mij iets meditatiefs. Ik ben altijd bezig met sporten, gezond eten, ademhalingsoefeningen, maar van spelen word ik echt rustig,” zegt hij. “Er moet dan geen druk achter zitten. Als ik een invalklus heb waarvoor ik moet instuderen, dan voelt dat heel anders. Maar als ik de tijd heb en er is geen vorm van ‘moeten’, dan is muziek echt helend.”
Vrijheid
Het is een bewuste keuze van Radboud geweest om niet meer vast in coverbands te spelen. “Ik werk sinds een tijdje met Milan Somers, die bekend is met hypnose. Met nog wat andere muzikanten zijn we met zijn begeleiding onder hypnose gaan spelen, om te kijken wat er dan ontstaat. Ik vraag me dan af: speel ik nu echt anders omdat ik onder hypnose ben, of ben ik sowieso al in een bepaalde mentale staat omdat ik helemaal vrij vanuit mijn gevoel speel? Ik merk daardoor dat ik dat vooral zoek: het spelen vanuit vrijheid met ruimte voor je eigen ‘stem’. Als je dat samendoet, dan ontstaat er een bijzondere dynamiek.”
Hij schrijft ook nog steeds zelf muziek. “Het lijkt misschien alsof ik geen heel vastomlijnd doel heb, maar de vrijheid van het muziek maken en daar ook weer beter in willen worden is absoluut een ambitie voor de komende tijd.”
Meer weten over Radboud?
www.radboudwithaar.nl
"Ik voel me nu meer muzikant dan ooit."
Het is al 16 jaar geleden dat Karlijn en ik samen moesten invallen in een bandje. We hadden meteen een klik. Daarna hadden we weer een invalklus waar we uren instudeertijd voor nodig hadden en we belden heel wat af. Daarna is het er niet meer van gekomen om samen in te vallen, maar via de socials en via de app hielden we contact.
Karlie- want zo wordt ze door iedereen genoemd- heeft een bijzondere reis gemaakt in haar muzikantenleven. Dat leek me een prachtige reden om haar te vragen voor deze blog!
“Ik was een verlegen kind. Thuis zong ik alles mee met ‘Kinderen voor kinderen’, maar er auditie voor doen durfde ik absoluut niet. Vanaf mijn 7e speelde ik dwarsfluit. Ik zat bij een muziekschool en daar werd een musical opgevoerd. Ik was elfje in het koor en ik ontdekte dat ik zingen geweldig vond. Op de middelbare school vond ik dwarsfluit niet cool meer en ging ik steeds meer zingen. Mijn vader zat in een bandje. Ik kwam erbij en daar ben ik echt begonnen met zingen en optreden.”
Zoektocht
Het was voor Karlie een lastige zoektocht naar wat ze wilde gaan doen qua opleiding en werk. “Ik had het moeilijk. De studie communicatie die ik had gevolgd en het werken bij televisie maakten me niet gelukkig. Toen kwam Idols voorbij. Ik besloot mee te doen. Zo kwam ik in contact met Babette Labeij. Het was een spannende tijd, ik kwam in de voorrondes op t.v. en kwam op de voorpagina van de Hitkrant, maar nog steeds was ik verlegen. Op een dag zat ik in de trein naar Amsterdam en toen andere passagiers mij ontdekten, begonnen ze mijn naam te scanderen. Ik heb de trein verlaten en ben terug naar huis gegaan,” lacht ze. “Maar ik wist wel dat ik verder wilde in de muziek.”
Vluchten
Vanaf die tijd ging het lopen. Ze kreeg zanglessen van Babette en kwam bij The Recipe, een goedlopende coverband waar ze 10 jaar met plezier in gezongen heeft.
“Na tien jaar was het tijd voor andere dingen. Zo kwam ik in The Pilgrims terecht, een superfijne band met eigen werk. Daar heb ik mee getoerd en vette dingen meegemaakt, maar helaas kreeg ik toen een heftige burn-out.” Alles kwam voor Karlie stil te liggen. “Ik kon niet meer optreden, kon eigenlijk niks meer. Er waren veel onverwerkte emoties die ik voorheen kon ontvluchten door op te treden. Maar dat werkte niet meer. Sterker nog: de muziek werd een enorme trigger voor al mijn opgekropte emoties. Ik was gewend altijd door te gaan. Zo stond ik onder andere op het podium terwijl mijn vader op de intensive care lag. Mijn lijf zei nu echt ‘stop!’ Het was een moeilijke tijd, want naast alles wat ik onder ogen moest gaan zien, vroeg ik me ook af: “Wie ben ik als ik geen zangeres ben?”
Project
Net toen ze weer een beetje kon gaan opbouwen kwam de coronatijd. “Ik ging online lesgeven en werkte als personal assistent voor een business coach. Dat ging goed, vanuit de rust van thuis. In die periode benaderde Chris van der Meer (drummer) me. Voor eigen werk zocht hij een zangeres en hij vroeg mij daarvoor. Ik vond het enorm spannend, maar ik pakte de uitdaging aan. Dat was geweldig. Voorheen dacht ik altijd dat ik niet zelf zou kunnen schrijven, maar dit project inspireerde me om mijn eigen ding te gaan doen.”
The Voice of Holland
Door alle toestanden had Karlie podiumangst ontwikkeld. “Daar wilde ik vanaf, dus ik besloot me weer in het diepe te storten en deed mee met de Voice of Holland. Doodeng, maar weer een overwinning op mezelf. Zo vond ik mijn plezier in optreden weer een beetje terug. Ik kwam door een sessie in contact met toetsenist Geronimo Latumeten en met hem ben ik begonnen met het schrijven van mijn eigen werk.”
Papa
In 2021 overleed haar vader. Een donkere tijd, want de band met haar vader was erg hecht. “Papa was mijn maatje. Het verdriet was zo immens en allesoverheersend. Je denkt dat je nooit meer gelukkig zal worden of voluit zal kunnen lachen. En alhoewel ik hem altijd zal blijven missen, heb ik ondervonden dat je na een tijdje toch weer kunt lachen en lichtpuntjes kan zien. Daarover heb ik de single ‘There will be light’ geschreven. Het schrijven van dit soort liedjes is therapeutisch voor mij, maar als ik dan hoor dat anderen steun aan mijn muziek hebben gehad, is dat zo mooi.”
100% Karlie
Karlie heeft een fijne bubbel om zich heen gecreëerd. “Ik werk alleen met mensen waar ik me prettig bij voel en ik doe alles op mijn eigen manier. Zo verzorg ik zelf de PR, de communicatie en de visuals. Ik merk dat- nu ik dat allemaal vanuit mijn eigen visie en hart doe- er dingen op mijn pad komen die bij mij passen. Het lijkt vanzelf te gaan. Het maakt me eigenlijk niet uit wat anderen ervan denken, ik sta er 100% achter. Alhoewel het natuurlijk super is als mensen het waarderen en er steun aan hebben.”
Reis in de muziek
“Muziek is door de jaren heen van blijdschap, plezier en vlinders in mijn buik naar verdriet en zware gevoelens gegaan. Nu is het zo’n fijne manier om mezelf te uiten en te creëren, als is er maar 1 iemand die er iets aan heeft, dan is dat al prachtig; dat muziek dat teweeg kan brengen en dat ik daar een klein aandeel in mag hebben.”
Ze treedt lang niet meer zoveel op als vroeger. “Eigenlijk vind ik dat niet zo erg. Vroeger dacht ik dat je er pas toe deed in de muziekwereld als je veel speelde. Maar eerlijk: ik voel me nu meer muzikant dan ooit. De vlinders in mijn buik zijn weer helemaal terug!”
Meer weten over Karlie?
Arjan Vanderlinde
Over interview nummer 2 hoefde ik niet lang na te denken, dat moest Arjan van der Linde worden. Allereerst omdat ik zijn muziek te gek vind, want hij schrijft prachtige liedjes. Ten tweede omdat hij altijd boordevol verhalen zit (kijk maar eens op zijn FB-pagina, dat boek moet er echt eens komen!), ten derde omdat hij één van de beste vrienden van mijn vriend is en niet in de laatste plaats omdat ik hem één van de meest echte personen vind die ik ken. Wat drijft hem om liedjes te schrijven en muziek te blijven maken? Dat lees je hier.
Arjan van der Linde
“Ik moet mijn beste plaat nog altijd schrijven.”
Arjan van der Linde (51) is bassist, gitarist en singer-songwriter en frontman van de band Vanderlinde, die afgelopen jaar het 20-jarig bestaan vierde. Al meer dan 40 jaar geleden greep de muziek hem en het is, naast zijn gezin, zijn grootste en meest geliefde bezigheid. Met de band Vanderlinde bracht hij 9 studioalbums en 2 live-albums uit en toert hij door Nederland en Duitsland.
“Ik was 8 jaar toen ik bij een muziekschool terecht kwam voor muzikale vorming. Van mijn 9e tot mijn 16e heb ik gitaarles gehad. Toen ik 13 was vroeg mijn broer me om als bassist in te vallen in zijn bandje Undercover. Dat heb ik gedaan en vanaf die tijd ging ik steeds meer basgitaar spelen. Ik heb ook basgitaarles genomen en ben uiteindelijk als bassist op het conservatorium terecht gekomen. Tot mijn grote verbazing, want ik dacht dat het me niet zou lukken,” lacht Arjan. “School was nooit echt mijn ding. En eigenlijk vind ik gitaar spelen en zingen leuker, maar het is zo gelopen.”
Liedjes schrijven
Arjan schreef zijn hele leven al liedjes, maar profileerde zich nog niet als songwriter. “Ik speelde wel basgitaar of gitaar in voor tracks van bekenden en adviseerde dan ook, maar bracht nooit iets van mijzelf uit. Dat veranderde toen mijn vader overleed. Voor hem schreef ik een nummer, Eagle, dat twee jaar na zijn overlijden uitkwam. Vanaf die tijd bestaat Vanderlinde.” Tegenwoordig is het schrijven en opnemen van liedjes voor hem één van de mooiste fases van het uitbrengen van een album. “Als het album eenmaal uitgebracht is, is het voor mij ook wel klaar. Je hebt dan kort een fase van euforie, maar al vrij snel zakt dat weer weg en ga je weer over tot de orde van de dag.” Arjan is op al zijn platen trots. “Ze horen bij een bepaalde fase in je leven. Wel merk ik progressie in mijn muziek. Vroeger had ik veel meer haast met het maken van een album. Dat is nu veel minder, ik neem er meer de tijd voor. Misschien hoort dat wel bij ouder worden,” lacht hij.
Teksten
“Muziek is communicatie,” aldus Arjan. “De teksten, die ik samen met Erwin Musper schrijf, gaan altijd over iets wat mij bezighoudt. Ik schrijf dan ook weinig liefdesliedjes, maar vooral liedjes over onderwerpen die mij na aan het hart liggen, zoals bijvoorbeeld mijn zoons, het schoolsysteem, het wapengebruik in de USA. Ik hoop dat mensen echt naar mijn teksten luisteren. Wat jammer is, is dat het tegenwoordig allemaal zo vluchtig is. Een album is vaak maar 3 maanden relevant. Zo denk ik soms ook dat ik in de jaren 70 veel meer kansen zou hebben gehad, want toen was de muziekindustrie nog niet zoals het nu is. Dat zie je ook met liveoptredens. Tegenwoordig worden er heel veel tribute-bands geboekt. Daar heb ik niks op tegen, maar ik vind het wel jammer dat er daardoor minder plek overblijft voor bands met eigen werk. Coverbands doe ik zelf niet meer, ik doe alleen mijn eigen project. ” Het mooiste vindt hij als mensen geraakt zijn door wat hij schrijft. “Ik heb liever 10 mensen in de zaal waarvan er 5 echt geraakt zijn door mijn muziek, dan een zaal vol kraaiende mensen die alleen maar bier komen zuipen en dan later kunnen zeggen dat ze erbij zijn geweest.”
Schrijven en optreden
Bij het uitbrengen van een album hoort onherroepelijk ook het optreden. Arjan: “Optreden is leuk, het hoort er natuurlijk ook bij, maar het is voor mij niet eens per se het leukste deel van de muziek, dat vind ik het schrijven en het opnemen. Voor een optreden ben ik altijd bloednerveus en ik wil dan alles geven, het beste van mezelf laten zien, dus het kost me enorm veel energie. Maar op het moment dat ik niet meer zenuwachtig ben voor een optreden, dan kap ik er meteen mee. Dan is het blijkbaar te comfortabel voor me en dat wil ik niet. Het moet een uitdaging blijven.”
Toekomst
“Zolang als ik leef, zal ik liedjes blijven schrijven,” zegt Arjan. “Mijn beste plaat moet ik nog schrijven, dus ik heb voorlopig nog genoeg te doen.” Hij hoopt ook dat mensen naar optredens van Vanderlinde zullen blijven komen. “Mijn muziek is misschien niet voor iedereen, maar als 1% van de wereldbevolking mijn muziek te gek vindt, dan ben ik al superblij. Mijn vrouw zegt altijd: ‘Jij kan niks anders dan muziek maken’. Ach, ze heeft nog gelijk ook,” lacht hij. ”Ik zit niet in de muziek om beroemd te worden of voor alle poespas eromheen. Dat is allemaal nep. Ik wil iets moois maken dat echt ergens over gaat. Laatst zei iemand tegen mij dat ik authentiek ben. Dat is wat mij betreft het mooiste compliment dat iemand kan geven.”
Meer weten over Arjan zijn muziek?
www.vanderlinde.info
Ronald Reinders
“Als muzikant maak je altijd wat mee.”
Ronald Reinders is gitarist, zanger, songwriter en audiodocent op een hogeschool.
Hij speelt in de Harmony Shakers en de Jongens van de muziek.
Hij heeft meerdere liedjes geschreven waaronder ‘Prima weertje’, ‘De zon’ en ‘Kusje d’r op’.
Al toen hij jong was, droomde hij van een carrière in de muziek. “Op mijn 16e ben ik voor mijn gevoel echt begonnen, maar daarvoor was het al een tijd lang mijn grootste wens. Ik heb daar vanaf mijn 12e zoveel voor gebeden. Ik groeide op in een gelovig gezin. Elke avond zat ik op mijn knieën te bidden of ik asjeblieft beroepsmuzikant kon worden en daarmee mensen blij kon gaan maken. Ik voelde dat dit het moest zijn.”
Zijn wens is uitgekomen: hij werd beroepsmuzikant. “Misschien niet zo groot als dat ik droomde, maar ik heb veel mensen blij kunnen maken. Je kan wel zeggen dat ik het gemanifesteerd heb, bidden doe ik niet meer,” lacht hij. “En tot op de dag van vandaag denk ik zeker dat ik er mensen blij mee maak.”
Emotie
Muziek is voor Ronald de meest rakende kunstvorm die er bestaat. “Je kunt een schilderij bekijken, naar een voorstelling gaan, een show van een cabaretier bijwonen, maar muziek raakt mij echt. Het geeft mij intense emoties, ik kan er om huilen, het komt helemaal binnen.”
Zelf schrijft hij ook liedjes. “Ik heb eigenlijk altijd zin om gitaar te spelen en te creëren, al komt het er in de waan van de dag niet steeds van. Muziek kan een boodschap overbrengen met tekst en geluid. Een liedje heeft meerdere lagen die iets bij jou kunnen aanraken.”
De coronaperiode
De coronaperiode betekende voor veel muzikanten dat ze van de één op de andere dag hun muzikale bestaan in duigen zagen vallen. “Vanwege mijn werk als docent verloor ik gelukkig niet mijn inkomen, maar wel het optreden. In het begin had ik daar moeite mee. We hadden echter net een kleintje gekregen, dus al snel merkte ik dat ik het gezinsleven ook heel fijn vond en niet zo nodig weg hoefde. Daarnaast bracht het mij het inzicht dat ik niet op álle aangeboden klussen ‘ja’ hoef te zeggen. Nu ben ik selectiever en doe ik wat ik leuk vind.” Toch wilde hij absoluut niet stoppen met muziek maken. “Heel soms dacht ik dat wel eens: wil ik ermee ophouden? Maar dat voelde dan ook alsof ik een soort Judas naar mezelf zou zijn. Dit was mijn grootste wens, ik zou een belofte aan mijzelf verbreken.”
Inmiddels is hij weer op pad met de band en dat vindt hij ook weer heel erg leuk. “Je doet toch iets ‘anders’, iets wat niet iedereen doet. Ik heb niet alleen een baan van 9 tot 17. Je hebt er altijd een avontuur bij, een invulling voor een weekend of een avond. Je beleeft altijd iets: de verhalen die je met elkaar deelt, het onderweg zijn, het publiek wat steeds weer anders reageert.”
Het beeld van muzikanten
“Mensen denken dat het feest is, met drugs, zuipen, gerommel met vrouwen en dergelijke. Dat valt allemaal reuze mee. Het is ook echt werken. De voorbereiding, het reizen, de spanning, je wil jezelf waarmaken, het wordt laat, je bent zo tien uur kwijt. Na een optreden pakken we altijd snel in omdat we weer naar huis willen, hoe leuk het ook was. Mensen zeggen altijd dat ze niet vol zouden houden wat ik doe. Maar als performer heb je dit gevoel nodig. Die energie heb ik nodig om mezelf te zijn. Dat entertainen is een deel van mij, dat deed ik als kind al. De waardering die je krijgt voor wat je als muzikant doet, heb ik in andere banen nooit gevoeld. Ik voel me gezien in iets wat dicht bij mij ligt.”
Ambities
“Ik heb als kind hard gebeden om beroepsmuzikant te worden, maar ik zou toch ook heel graag nog eens een keer een hit willen hebben. Dat ik dan met mijn dochter Maisy in de auto de radio aan heb en dat we mijn liedje horen. Ik heb het gevoel dat ik er dichtbij ben geweest, maar ik denk ook dat het nog steeds kan.”
Dochter
Ook zijn dochter houdt van muziek. “Zij gaat zeker iets in de muziek doen. Ze is nu zes, zingt en danst graag en kan erg genieten van liedjes. Ze krijgt zoveel mee van mij en mijn vriendin (die ook zangeres is). Ze groeit op in een omgeving waar ze daarin absoluut gestimuleerd wordt. Ik ben ook gestimuleerd door mijn ouders, maar dan wel met het idee dat het een hobby is. Als zij er haar beroep van wil maken, zal ik alles doen om haar daarbij te steunen.”
De rol van muziek
Muziek is meer dan alleen een hobby of een beroep; het is een een grote passie voor velen. Deze verhalen laten zien hoe belangrijk muziek voor ze is en hoe ze hun emoties uiten door middel van hun muziek.
Vooroordelen wegnemen
Ik denk dat er nog steeds veel vooroordelen zijn over mensen die muziek maken. Op zich is het niet iets waar je je druk om zou moeten maken, wat anderen van je denken, maar ik wil juist graag de kant van de gepassioneerde en vooral hardwerkende muzikant laten zien.
Reactie plaatsen
Reacties