Radboud Withaar-blog nummer 4!

‘Ik ben nog steeds als een kind zo eager om beter te worden.’

Radboud ken ik al lang. Hij viel regelmatig in bij De Helden van 06-11, waar ik toen de vaste zangeres was. Onze paden bleven elkaar kruisen en er ontstond ook een hechte vriendschap tussen mij en zijn toenmalige vriendin en door de jaren heen is dat zo gebleven. Radboud is een geweldige gitarist die door de jaren heen steeds meer zijn muzikale hart is gaan volgen.

“Mijn vader was pianostemmer, mijn moeder speelde orgel en mijn zus zong veel. Ik voelde een sterkte aantrekking tot muziek, maar was nog wel zoekende,” vertelt hij. “Als klein jongetje had ik pianoles, later volgde ik lessen in hobo. Omdat er thuis veel muziek was, was ik mij bewust van muziek als product en wat muziek kon creëren.”
Radboud luistert in die tijd veel naar ‘steviger’ muziek. “Ik vond Queen, U2 en de Dire Straits te gek. Maar er gebeurde écht iets met me toen ik rond mijn 16^e de muziek van AC/DC en Iron Maiden ontdekte. Vanaf dat moment wist ik dat ik beroepsgitarist wilde worden.”

Een doel

Hij begint meteen met les op de elektrische gitaar, start een band met vriend Martijn en schrijft ook eigen liedjes. “Dat was vooral instrumentale metal. Mijn gitaarleraar liet me ook kennismaken met andere stijlen.” Radboud zit op de vrije school en voert daar weinig uit, maar om op het conservatorium te komen, moet hij wel een havodiploma halen. “Nu had ik een doel. Het duurde even voordat ik dat diploma ook had, maar dat gaf me tegelijkertijd de kans om extra te studeren om op het conservatorium toegelaten te worden.”

Optreden

Na zijn toelating volgt hij de richting jazz op het conservatorium in Groningen. “Dat was wennen. Voorheen was ik vaak één van de beste gitaristen, maar op school werd ik me erg bewust van alles wat ik nog niet zo heel goed kon. Je wordt omringd door getalenteerde muzikanten.” Elke week treedt hij met Martijn onder de naam ‘Een dozijn snaren’ op in jazzcafé de Spieghel (Groningen). “Dat heeft echt bijgedragen aan mijn muzikale vorming. Ik ging steeds meer meedoen met coverbandjes en dat vond ik oprecht leuk. Je ziet dat mensen blij worden van muziek en niet geheel onbelangrijk: de meisjes vonden het ook leuk,” lacht hij.

Oostenrijk en het Westen

Later vertrekt hij met bassist Maurice Schotman naar Oostenrijk om daar te spelen en te wonen. Ze treden veel op. Na een jaar besluit Radboud om terug te gaan. “Ik ben bewust in het Westen gaan wonen, omdat ik het gevoel had dat daar meer muzikale mogelijkheden voor me zouden zijn. Ik heb veel opgetreden met coverbands. En hoe leuk ik het ook vond, ik merkte wel dat het mijn artistieke creativiteit een beetje doodsloeg.”

Instagram

Radboud speelt dan in partyband The Recipe met Karlijn de Vries. “Zij vertelde mij dat Instagram wel leuk was, dus ik maakte een account aan. In het begin plaatste ik wat random dingen, maar daar kreeg ik weinig reactie op. Toen maakte ik filmpjes dat ik gitaar zat te spelen en dan steeds vaker dingen die ik zelf leuk vond. Daar kreeg ik al snel reacties en nieuwe volgers door. Ik voegde drumpartijen aan mijn muziekfilmpjes toe en door die filmpjes ging het ineens enorm lopen. Er kwamen veel volgers bij. Soms kreeg ik wel 100 privéberichten op een dag. Dat varieerde van mensen die door mij geïnspireerd raakten tot aan huwelijksaanzoeken. Maar het allertofste was dat ik las dat ik een eigen geluid, een eigen stijl had. Ik kreeg zelfs beroemde volgers, zoals Brad Paisley, Pete Townshend en Tim Pierce. Ook kreeg ik producten toegestuurd van grote merken. Dat is natuurlijk ontzettend gaaf.”

Algoritme

Hij merkt dat Instagram aan het veranderen is. “Je moet steeds extremere dingen doen om op te vallen. En het laatste wat ik wil is slaaf worden van het algoritme. Het gaat mij er juist om dat ik doe wat voor mij goed voelt.” Toch heeft Instagram tot mooie dingen voor Radboud geleid. “Ik heb mijn eigen muziek uitgebracht en treed met mijn eigen werk op met een aantal fijne muzikanten. Instagram zelf is helaas vooral een geldmachine geworden.”

Muziek is helend

Muziek is een belangrijk onderdeel in Radbouds leven. “Het gebeurt maar zelden dat ik een dag geen gitaar speel. Als ik op vakantie ga, gaat mijn gitaar mee. Ik kan nog steeds als een kind zo eager zijn om beter te worden. Als ik weer een nieuwe artiest ontdekt heb, vind ik het geweldig om met die muziek mee te spelen en te ontdekken wat ik daar weer van kan leren. Gitaarspelen heeft voor mij iets meditatiefs. Ik ben altijd bezig met sporten, gezond eten, ademhalingsoefeningen, maar van spelen word ik echt rustig,” zegt hij. “Er moet dan geen druk achter zitten. Als ik een invalklus heb waarvoor ik moet instuderen, dan voelt dat heel anders. Maar als ik de tijd heb en er is geen vorm van ‘moeten’, dan is muziek echt helend.”

Vrijheid

Het is een bewuste keuze van Radboud geweest om niet meer vast in coverbands te spelen. “Ik werk sinds een tijdje met Milan Somers, die bekend is met hypnose. Met nog wat andere muzikanten zijn we met zijn begeleiding onder hypnose gaan spelen, om te kijken wat er dan ontstaat. Ik vraag me dan af: speel ik nu echt anders omdat ik onder hypnose ben, of ben ik sowieso al in een bepaalde mentale staat omdat ik helemaal vrij vanuit mijn gevoel speel? Ik merk daardoor dat ik dat vooral zoek: het spelen vanuit vrijheid met ruimte voor je eigen ‘stem’. Als je dat samendoet, dan ontstaat er een bijzondere dynamiek.”

Hij schrijft ook nog steeds zelf muziek. “Het lijkt misschien alsof ik geen heel vastomlijnd doel heb, maar de vrijheid van het muziek maken en daar ook weer beter in willen worden is absoluut een ambitie voor de komende tijd.”

Meer weten over Radboud?

www.radboudwithaar.nl